‘Onze boot ging over in vertrouwde handen’

Marijke Seeuwen-Smit (70) schonk de KNRM de zeilboot waarop zij en haar inmiddels overleden man gelukkige tijden beleefden. ‘De KNRM voelde haarfijn aan waarom ik dit deed en hoe ik het wilde doen.’

‘Ik had geen enkele zeilervaring toen ik Jan Willem leerde kennen. Dankzij hem raakte ik verslingerd aan de watersport. Mijn man was van kinds af aan al veel op het water. Zijn ouders zeilden ’s zomers met een houten jacht. Zijn liefde voor de watersport bloeide op toen mijn zwager en schoonzus ons, kort na ons trouwen, meenamen op een zeiltocht. Daarna wilde hij ook een boot. Binnen twee weken kochten we er een waarop we konden overnachten. Ruim vijfendertig jaar voeren we elk weekend, van maart tot eind oktober. In 2008 kochten we een Fisher 34. Dat hadden we altijd al een mooi zeiljacht gevonden. Hoewel de prijs aanvankelijk boven ons budget lag, konden we dankzij de economische crisis een geslaagd bod doen. Aan de Azimut, zoals de boot heette, moesten we wel veel opknappen.’

Marijke Seeuwen-Smit (70)

Herinneringen

‘In 2014 sloeg het noodlot toe: Jan Willem overleed aan een hartstilstand. Ik dacht dat ik nooit meer met de boot zou varen. Maar toen ik er twee maanden later naartoe ging, voelde dat juist fijn. Aan boord lagen mooie herinneringen, het bracht me dicht bij Jan Willem. Ik hield de boot aan en verbleef er tijdens de zomermaanden. Ik voelde me er veilig en ik vond het gezellig, ook in de haven van Hoorn, waar altijd reuring is. Toch werd het onderhoud me teveel. Vorig jaar besloot ik de boot weg te doen. Maar ons dierbare bezit als een zakelijk object verkopen? Dat kon ik niet. Daarvoor had de Azimut te veel voor ons betekend. Kinderen hadden we niet, dus benaderde ik de KNRM met de vraag of ik de boot aan de organisatie kon schenken. Dat kon. Mijn contactpersoon, Kasper Kools, voelde haarfijn aan waarom ik dit deed en hoe ik het wilde doen.’

Storm op het IJsselmeer

‘Met de KNRM waren wij al langer bekend. Mijn man en ik werden in 1983 donateur, na een dramatische Hemelvaartsdag. We zeilden die dag samen met mijn zwager en schoonzus naar Hindeloopen. Bij gebrek aan een marifoon wisten we niet dat er een zogenaamde kanaalrat over Nederland raasde – een plots opstekende storm die zich had ontwikkeld in het Kanaal. De lucht zag pikzwart. De wind draaide en kwam ineens uit het noorden. We voeren alleen op een kleine fok, maar gingen toch bijna plat. Jan Willem liet het zeil een eind vieren waarna de boot weer overeind kwam. Maar toen we de fok weer wilden aantrekken, stond er zo’n enorme kracht op het zeil dat dit niet lukte. De boot was onbestuurbaar geworden. Daarom haalde ik de fok razendsnel naar beneden.

Zo voeren we, nog altijd met behoorlijke snelheid, de haven van Hindeloopen binnen. Een opgewonden menigte wachtte ons op. Pas toen kreeg ik de bibbers. Er was grote paniek op het IJsselmeer. Door het noodweer zijn die dag wel tien mensen verdronken. Ik herinner me hoe mannen van de KNRM tevergeefs terugkwamen van een zoektocht naar een zeiljacht met daarop een gezin. De verslagenheid die ik op hun gezichten zag, vergeet ik nooit. Ik heb sindsdien heel veel respect voor de Redding Maatschappij. Vrijwilligers die hun leven riskeren om mensen te redden; zo’n organisatie verdient onze steun. Toen ik besloot afstand te doen van de boot, dacht ik dan ook: waarom wachten met schenken tot na mijn dood? Het contact met de KNRM was prettig. Ik kon alle bijzonderheden over het schip delen met de nieuwe eigenaar. Dat vond ik belangrijk. De overdracht van de sleutels was een moeilijk moment, maar ik heb er geen spijt van. En ik weet zeker dat Jan Willem mijn keuze had gesteund.’

TerZake is een bijlage van New Skool Studio en valt buiten de verantwoordelijkheid van de redactie van Elsevier Weekblad. De thematiek komt tot stand op basis van wensen van adverteerders en de artikelen worden door onafhankelijke journalisten gemaakt.

‘De wens van de schenker blijft leidend’

Al elf jaar beheert Annemieke Lenderink (56) met twee andere bestuursleden het vastgoedvermogen van de Elisabeth van der Werf Stichting. Jaarlijks keert deze stichting uit aan drie goede doelen, waaronder de Nierstichting. ‘Lange tijd voordat zij stierf, werd ik benaderd door Elisabeth, oftewel Beppie van der Werf. Zij was op hoge leeftijd en erfgename van … Continued

Lees verder

‘We mogen wat meer aan elkaar denken’

Joke Groen (71) uit Velp steunt Stichting MS Research en heeft testamentair laten vastleggen dat ze nalaat aan MSonderzoek. ‘Alles is tegenwoordig bespreekbaar. Laten we het dan ook eens hebben over het steunen van goede doelen.’ ‘In 1979 werd bij mij de ziekte multiple sclerose (MS) geconstateerd, gelukkig in milde vorm. Ik mag tot dusver … Continued

Lees verder

Fiscale addertjes bij nalaten in het buitenland

Het is steeds makkelijker om overal te werken en te wonen. Of een vakantiehuis in het buitenland te kopen. Maar die wereldse blik is ver te zoeken in het internationale erfrecht. Elk land heeft zijn eigen wetgeving, die bovendien ook nog vaak overlapt of met onze regels in tegenspraak is. Dit zijn de 5 do’s … Continued

Lees verder

Executeurschap vergt een persoonlijke relatie

De Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) is al sinds zijn oprichting volledig afhankelijk van donaties en nalatenschappen. Steeds vaker verzorgt de KNRM dan ook het executeurschap voor begunstigers. Cora Bartels (50), verantwoordelijk voor de uitvoering van nalatenschappen, vertelt hoe dat werkt. Cora Bartels, contactpersonen voor schenkers en toekomstige erflaters bij de KNRM ‘Executeurschap omvat de … Continued

Lees verder